Stichter VWVT

Hugo

Stichter en oud-voorzitter VWVT:

Hugo Deleye

07.10.1939 – 23.11.2013

Collega Luc De Maesschalck vertelt:

Veertig jaar kenden wij mekaar, allebei lid van het VWT. Het is echter bij de Vlaamse Wetenschappelijke Vereniging voor Tandheelkunde dat er een echte en hechte vriendschap is ontstaan.

Hugo was een belezen man ( literatuur, muziek, familiekunde, Marnixring enz. ), Hij was een tandarts in hart en nieren, Hij was een man van principes, hij was een man van de minzame discussie. Hugo was een goede huisvader en grootvader, hij was een overtuigd Christen en Vlaming.

Voor mij was hij een ideale collega.

Toen de vroeger wetenschappelijke tandartsenvereniging opgeslorpt werd door de toenmalige syndicale vereniging en omgevormd werd tot VVT. Is Hugo en enkele collegae in verzet gekomen. Voor hem moest een wetenschappelijke vereniging onafhankelijk kunnen zijn. In die geest is hij , samen met collega Etienne Vande Velde gestart met het polsen van collegae over het oprichten van een onafhankelijke vereniging voor tandheelkunde.

Begin 1987 werd in het tandartsenhuis te Jette, de oprichtingsakte van de Vlaamse Wetenschappelijke Vereniging voor Tandheelkunde”, na weken onderhandelen, ondertekend door de verschillende aanwezige tandartsen.

De stichtende leden waren: Adriaens Patrick, De Clerck Hugo, De Loecker Michel, De Wachter Geert, Ebo Chantal, Raes Filiep, Vande Velde Filip, Bisschop Jozef, Deleye Hugo, De Maesschalck Luc, Dom Fernand, Martens Luc, Sallet Jerome en Vande Velde Etienne

Op 26 februari 1987 verscheen de oprichtingsakte in het staatblad en de “Vlaamse Wetenschappelijke Vereniging voor Tandheelkunde” was een feit.

In 1989 werd Hugo unaniem verkozen tot voorzitter en hij heeft zijn mandaat ter harte genomen tot op zijn sterfbed. Steeds was hij even gedreven. Door zijn grote charisma en bekendheid gingen vele poorten open en kon hij de vereniging door een moeilijke beginperiode loodsen. Het was immers niet evident in die tijd een nieuwe vereniging uit de grond te stampen. De toenmalige trend was alle verenigingen onder te brengen in één grote.

Stilaan werd de vereniging een vaste waarde met een stijgend aantal leden. Het invoeren van de accreditering was een succes voor onze vereniging en zij werd nu definitief op de kaart gezet.

Hugo waakte over de onafhankelijkheid van de vereniging. Hij leidde de vergaderingen met een minzame vastberadenheid, was steeds te vinden voor een kwinkslag en discussies werden steeds respectvol en democratisch gevoerd. Wij wisten het allemaal: hij was een ideale voorzitter.

Hugo was fier op zijn vereniging niets was hem teveel.

Door zijn bekendheid in universitaire middens werd hij ook gevraagd deel uit te maken van de universitaire visitatiecommissie. Hij was daar zeer fier over en indirect was het ook een beetje aanzien voor onze vereniging.

Hugo heeft zich steeds ingezet om de tandheelkunde op hoger niveau te tillen. Hij gaf les aan de dentaal technici in Stella Maris. Daar werd hij ten zeerste gewaardeerd door directie, medeleraars en de studenten. Steeds heeft hij ervoor geijverd deze opleiding op een hoger niveau te tillen. Hij moest echter op 65 jaar afscheid nemen van lesgeven.
De ICT waren een beetje voortzetting van Stella Maris. Hij deed het met hart en ziel. Tot op zijn sterfbed moeide hij zich nog met zijn ICT, (Antwerpen en Limburg). Daar kon hij nog eens zijn hart ophalen: zijn collega’s iets bijbrengen. Tot zijn laatste dag leefde hij voor het VWVT. Hij zal altijd deel uitmaken van zijn VWVT.